چیزی مشترک

خوبی نداشتن اتاق خصوصی در بیمارستان این است که با چند نفر دیگر -کسانی که نمی شناسیشان و نمی شناسندت - هم اتاق می شوی و گاهی هم کلام. کسانی که از قبل نمی شناسی و بعدها هم این رابطه ادامه پیدا نخواهد کرد. تنها چیزی که افراد این اتاق را با هم پیوند می دهد و همکلامشان می کند درد است. دردی مشترک. همه اهالی اینجا دردمندند. این اتاق ها پر از دردند. انگار دنیا را کوچک کرده باشند. به ابعاد این اتاق ها. و این اتاق ها و این دردها را پایانی نیست. هر چند این جمع خیلی زود پراکنده می شوند و کسان دیگری جایشان را می گیرند.

/ 3 نظر / 12 بازدید
پدرام

دنیا بیمارستانیه که همه ساکنانش بیمارن بعضیها به علت نبود دار و هلاک میشن بعضیها خون هم اتاقیشونو میمکن تا زنده بمونن بعضی هم با از خود گذشتگی باعث نجات دیگران میشن.

سمیه

چقدر آدم دلش میخواد این جمع هر چه زودتر پراکنده بشه... حالا شما تو اون جمعا چیکار داشتین؟ خوبین که ایشالا

مرضی

بیمارستان بودی یعنی؟