آدمی سرد است، گرم است؛ آدمی دشمن خودش است و دوست خودش؛ همه اینها ازاحساسی می آید که باید باشد.
حساسیت به جهان خویش باعث اینهمه رنج می شود و هر چه حساس تر رنجورتر
نمی گویم باید صبر کرد؛ اما عصیان علیه خود. میشودآیا؟

/ 1 نظر / 10 بازدید
سحر

در خود به جست وجوی پیگیر همت نهاده ام در خود به کاوش ام در خود ستمگرانه... من چاه می کنم من نقب می زنم... من حفر می کنم...