همه آدم های دورو بر من که مثل من می نویسند. یعنی غیرحرفه ای و آماتور ، بیشتر از "من روای" استفاده می کنند. یک جور هم ذات پنداری با کاراکتر نوشته هایشان. یک نوع روایت خود از خود. اما من ، بیشتر زاویه دیدم خطابی است. انگار مخاطبی وجود دارد که نیست. دارم دنبال مخاطب می گردم. شاید از تنهایی خودم خسته شده ام، اما می ترسم. ترس از جدا شدن از تنهایی و به هم خوردن خلوت خودم. ترس در همه وجودم ، در همه جای زندگی من رخنه کرده است. من می ترسم؛از خودم بیشتر می ترسم.