آدمی سرد است، گرم است؛ آدمی دشمن خودش است و دوست خودش؛ همه اینها ازاحساسی می آید که باید باشد.
حساسیت به جهان خویش باعث اینهمه رنج می شود و هر چه حساس تر رنجورتر
نمی گویم باید صبر کرد؛ اما عصیان علیه خود. میشودآیا؟