برای تمرین تیراندازی، سربازان به آدمک ها تیراندازی می کنند. تداوم چنین کاری سبب می شود تا دیگری همچون آدمک تمرین جلوه کند. بدتر اینکه ما انسان ها معمولاً در این جنگ ها با تبلیغات معمول در تلویزیون، روزنامه ها ، اعلامیه ها ، پلاکاردها کاری می کنیم تا سربازان ما دیگران را نه انسان هایی با گذشته هایی مشخص و امید و آرزوها، عشق ها، که حیوان ، کافر، آدمخوار ببینند تا به طیب خاطر بتوان آنها را هدف قرار دهند. اگر سربازان با تمرین تیراندازی می آموزند تا دیگری را آدمک ببینند، یا خلبان ها خانه های دیگران را نقطه ای بر روی مونیتور، داستان ما را عادت می دهد تا آن دیگری را آدمی ببینیم خاص که فقط یک بار اتفاق می افتد، گاه حتی می تواند ، همچنان که در داستان های سنت اگزوپری با دیدن یک چراغ یک زندگی را ببیند، خانواده ای که سرشام نشسته اند، مادری که دارد به کودکش شیر می دهد. پس انگار ما ، همه ما می نویسیم و می خوانیم تا آدم های گوناگونی بتوانند در کنار هم با هم بر این کره کوچک اما هنوز زیبا زندگی کنند.

هوشنگ گلشیری